Εδώ και κάποια χρόνια έχω ένα μπλογκ. Το μπλόγκ μου είναι πιο αραχνιασμένο και το μικρό μπάνιο του σπιτιού που εδώ και χρόνια η μητέρα μου το έχει κάνει αποθήκη.
Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που το άφησα. Δεν είναι το πρώτο πράγμα που αφήνω στη μέση άλλωστε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα είχα μια φοβία στο να γράφω για το τι νιώθω, τι μου συμβαίνει, πώς είναι η ζωή μου.
Παρόλα αυτα επέστρεψα, γιατί στο πίσω μέρος του μυαλό μου έχω πάντα την σκέψη ότι ίσως ξεχάσω. Ίσως σε ένα χρόνο ή και σε δέκα, να έχω ξεχάσει. Πρόσωπα, τοπία, καταστάσεις. Και αν υπάρχει ένα πράγμα που θέλω να έχω στο μέλλον είναι οι αναμνήσεις. Όμορφες ή άσχημες, χαρούμενες ή θλιβερές. Θέλω να θυμάμαι.
Γι αυτό αποφάσισα όσο δύσκολο κι αν είναι για μένα να ανοίγω μια λευκή οθόνη και να γράφω όσα υπάρχουν στο χαώδες και περίεργο κεφάλι μου, θα επιστρέφω σε αυτό το μπλογκ να αποτυπώνωνω όσα πιο πολλά μπορώ και να του αραδιάζω στιγμές και σκέψεις.
More soon. Very soon.
